Uit de Groeve Blom te Berg

Door Rene
Augustus 2025
Voor pakweg 50 jaar was ik regelmatig op bezoek in de Groeve Blom te Berg en Terblijt in Limburg. Deze groeve is tegenwoordig helaas opgevuld, dus niet meer voor verzamelaars van interesse. Het grote voordeel van deze groeve was: de Heer Blom groef hier in de groeve kleinschalig af. Hiermee bedoel ik dat hij met een graafmachine de kalk afgroef en met een vrachtwagen (Jean, bestuurder) naar de maalmachine vervoerde. Hij was altijd zeer toeschietelijk naar verzamelaars, ook zijn zoon Martin begroette graag verzamelaars. Zowel tijdens werkdagen als in weekend. Hij zei regelmatig dat er geen betere “waakhonden” zijn als serieuze verzamelaars.
Die letten erop dat er geen onregelmatigheden gebeuren.
We hebben in het verleden een zee-egel werkgroep gehad. Ik had met hen afgesproken dat ik hen zou inseinen als het Hemipneustes-niveau bereikt zou worden. Dit is een dikkere laag in de Nekum-member die rijk is met zee-egels. We waren op die dag met 4 man, en bij de aankomst hebben we de afspraak gemaakt dat alles op een hoop gelegd wordt en aan het einde van de zoekdag verdeeld zou worden.
Aan het einde van de dag hadden we ruim 400 zee-egels. Dus allemaal dik tevreden.
Mijn allermooiste persoonlijke vondst is een deel van een reptieltand. Deze vondst komt uit de basis van de Nekum member. Hij zat samen in een laagje dat wat meer haaientandjes bevatte. Hij was in twee stukjes gebroken. Ik heb hem toentertijd meegenomen naar de bijeenkomst in Echt. We hadden onze zetel nog op de Doktersweg bij Jacques Verheyen (penningmeester), Harrie Vergoossen (voorzitter), Jan Severins (secretaris). Hij werd door de “heren specialisten” bekeken, hun mening was het is een stukje van een reptieltand en het bewaren niet waard. Ik gooi echter niet snel wat weg, zo verdween het voor langere tijd in een doosje in mijn collectie.
Jaren geleden was er een expositie over dino”s in het Natuurhistorisch Museum te Maastricht. Daar lag een mooie tand in de vitrine, John zei me dat deze uit een collectie kwam die aan het museum gedoneerd was. Hij zat in een luciferdoosje.
Ik zei hem, ik heb ook zo een tandje, kleiner maar duidelijk zo een exemplaar (plusminus 1 cm). Hij keek op en zei me: “Dat wil ik eerst zien en dan geloven.”
Geen probleem. Het bleek inderdaad een tandje te zijn van een Hadrosaurus. Behoorlijk zeldzaam (4 exemplaren zijn bekend).
Nou is het mooie dat Rudi Dortangs jaren later in dezelfde groeve Blom op in vogelvlucht 50 meter in dezelfde laag ook een hadrosaurus tandje heeft gevonden.
Naar grote waarschijnlijkheid van hetzelfde dier.
Het tandje is momenteel weer in mijn vitrine thuis, om voor mijzelf te bewonderen.
Het gaat echter te zijner tijd weer terug naar Maastricht, zoiets hoort thuis in een museum. Het tandje is na te lezen in een publicatie: Dinosaurs from the Maastrichtian-type area (southeastern Netherlands, northeastern Belgium.
