Skip to content
Bone Wars.

De Bone Wars was een periode van intense en meedogenloze concurrentie in het zoeken naar en ontdekken van fossielen in de Amerikaanse geschiedenis.

Door Piet Knijnenburg

Mei 2026

Deze periode werd gekenmerkt door een felle rivaliteit tussen Edward Drinker Cope (van de Academy of Natural Sciences of Philadelphia) en Othniel Charles Marsh (van het Peabody Museum of Natural History aan Yale). Beide paleontologen gebruikten slinkse methoden om elkaar te overtreffen, waaronder omkoping, diefstal en het vernietigen van botten. Ze probeerden ook elkaars reputatie te beschadigen en financiering af te snijden door aanvallen in wetenschappelijke publicaties.

Hun zoektocht naar fossielen bracht hen naar het westen, naar rijke vindplaatsen in Colorado, Nebraska en Wyoming. Van 1877 tot 1892 gebruikten beide paleontologen hun rijkdom en invloed om hun eigen expedities te financieren en om diensten en dinosaurusbotten van fossielenjagers te verkrijgen. Tegen het einde van de Bone Wars hadden beide mannen hun middelen uitgeput in hun streven naar paleontologische suprematie.

Hoewel Cope en Marsh financieel en sociaal geruïneerd raakten door hun pogingen elkaar te overtreffen en te beschadigen, leverden ze belangrijke bijdragen aan de wetenschap en de paleontologie. Ze lieten bovendien veel materiaal achter voor toekomstig onderzoek—beiden lieten na hun dood vele ongeopende kisten met fossielen achter. Hun inspanningen leidden tot de ontdekking en beschrijving van 142 nieuwe dinosaurussoorten. De resultaten van de Bone Wars vergrootten de kennis van het prehistorische leven en wekten publieke interesse in dinosauriërs, wat leidde tot verdere opgravingen in Noord-Amerika in de daaropvolgende decennia. Over deze periode zijn talrijke historische boeken en fictieve bewerkingen verschenen.

Achtergrond

Aanvankelijk was de relatie tussen Edward Drinker Cope en Othniel Charles Marsh vriendschappelijk. Ze ontmoetten elkaar in Berlijn in 1864 en brachten enkele dagen samen door. Ze noemden zelfs soorten naar elkaar. Na verloop van tijd verslechterde hun relatie, deels door hun sterke persoonlijkheden. Cope stond bekend als strijdlustig en opvliegend; Marsh was trager, methodischer en introverter. Beiden waren twistziek en wantrouwig. Hun verschillen strekten zich ook uit tot het wetenschappelijke domein: Cope was een voorstander van het neo-Lamarckisme, terwijl Marsh de evolutietheorie van Charles Darwin door natuurlijke selectie steunde. Zelfs op hun beste momenten waren ze geneigd op subtiele wijze op elkaar neer te kijken.

Cope en Marsh kwamen uit zeer verschillende milieus. Cope werd geboren in een rijke en invloedrijke Quakerfamilie in Philadelphia. Hoewel zijn vader wilde dat hij boer werd, onderscheidde Cope zich als natuuronderzoeker. In 1864, al lid van de Academy of Natural Sciences, werd hij professor in de zoölogie aan Haverford College en sloot hij zich aan bij Ferdinand Hayden op expedities naar het westen. Marsh daarentegen zou arm zijn opgegroeid in Lockport, New York, als zoon van een worstelende familie, ware het niet dat zijn oom, filantroop George Peabody, hem steunde. Marsh overtuigde zijn oom om het Peabody Museum of Natural History te bouwen, waarvan hij zelf directeur werd. Dankzij de erfenis van Peabody in 1869 leefde Marsh financieel comfortabel (al bleef hij, mede door Peabody’s strenge opvattingen over huwelijk, zijn hele leven ongehuwd).

Bij een gelegenheid gingen de twee wetenschappers samen op fossielen expeditie naar Cope’s mergelgroeven in New Jersey, waar William Parker Foulke het holotype van Hadrosaurus foulkii had ontdekt, beschreven door paleontoloog Joseph Leidy. Hoewel ze vriendschappelijk uit elkaar gingen, kocht Marsh in het geheim de arbeiders van de groeve om, zodat toekomstige vondsten naar hem gingen in plaats van naar Cope. Daarna begonnen ze elkaar aan te vallen in artikelen en publicaties, en hun persoonlijke relatie ernstig verslechterde. Marsh vernederde Cope door erop te wijzen dat diens reconstructie van de plesiosauriër Elasmosaurus fout was, omdat de kop aan de verkeerde kant was geplaatst. Cope begon op zijn beurt fossielen te verzamelen in gebieden die Marsh als zijn territorium beschouwde, wat hun relatie verder beschadigde.

1872–1877: Vroege expedities

In de jaren 1870 werd de professionele aandacht van Cope en Marsh naar het Amerikaanse Westen getrokken door berichten over grote fossielvondsten. Dankzij zijn invloed in Washington kreeg Cope een positie bij de U.S. Geological Survey onder Ferdinand Hayden. Hoewel deze functie onbetaald was, bood ze hem een uitstekende kans om fossielen te verzamelen en te publiceren. In juni 1872 vertrok Cope op zijn eerste reis naar Wyoming, wat leidde tot spanningen met Hayden en Leidy, die zich gepasseerd voelde.

Cope nam zijn gezin mee tot Denver en stelde op eigen kosten een expeditie samen. Twee van zijn medewerkers bleken echter heimelijk voor Marsh te werken, wat de rivaliteit verder aanwakkerde. Tijdens zijn tocht ontdekte Cope meerdere nieuwe soorten, maar hun relatie bleef verslechteren, mede door misverstanden en concurrentie om vondsten.

Vanaf 1872 verdween elke vorm van beleefdheid tussen de twee. In 1873 sloeg dit om in open vijandigheid. Beide mannen deden belangrijke ontdekkingen van prehistorische dieren, maar publiceerden vaak haastig en zonder volledige analyse. Hierdoor ontstonden fouten en overlappingen in hun werk. Marsh slaagde erin geldige namen te geven aan nieuwe soorten, terwijl Cope’s benamingen vaak ongeldig bleken.

In 1873 ondernam Marsh zijn laatste grote expeditie, waarna hij vooral lokale verzamelaars inschakelde. Cope bleef actief, maar werd beperkt door zijn werk voor het leger, terwijl Marsh vrijer kon opereren.

Halverwege de jaren 1870 verlegden beide wetenschappers hun aandacht naar het Dakota-territorium, waar goudvondsten spanningen veroorzaakten. Marsh raakte betrokken bij politieke kwesties met inheemse stammen en wist fossielen te verzamelen in ruil voor beloften aan stamleiders. Tegen 1875 stopten beide tijdelijk met verzamelen wegens financiële problemen en achterstallig werk, maar nieuwe ontdekkingen zouden hen snel weer naar het veld brengen.

1877–1892: Vondsten bij Como Bluff

In 1877 ontving Marsh een brief van Arthur Lakes uit Colorado over enorme fossielen. Terwijl Marsh aarzelde, stuurde Lakes ook materiaal naar Cope. Toen Marsh reageerde, betaalde hij Lakes om de vondsten geheim te houden. Kort daarna ontdekte Cope via een andere bron eveneens grote dinosaurusresten.

De belangrijkste doorbraak kwam met vondsten in Como Bluff (Wyoming), waar spoorwegarbeiders grote hoeveelheden fossielen ontdekten. Marsh stuurde onmiddellijk mensen en geld om de site veilig te stellen en contracteerde de vinders. Dit leidde tot spectaculaire ontdekkingen, waaronder Stegosaurus, Allosaurus en Apatosaurus.

Ondanks pogingen tot geheimhouding verspreidde het nieuws zich snel. Cope stuurde eigen mensen om fossielen te stelen of te kopen. Beide kampen gebruikten sabotage, spionage en zelfs vernietiging van fossielen om de ander dwars te zitten.

De opgravingen duurden vijftien jaar. Arbeiders leden onder zware omstandigheden en onderlinge conflicten. Soms werden fossielen opzettelijk vernietigd om te voorkomen dat de rivaliserende partij ze kon bemachtigen. In de jaren 1880 nam de concurrentie toe door nieuwe spelers, terwijl Cope geleidelijk terrein verloor aan Marsh.

 

Persoonlijke conflicten en latere jaren

Terwijl ze fossielen verzamelden, probeerden Cope en Marsh ook elkaars reputatie te vernietigen. Cope probeerde zijn fouten te verbergen, terwijl Marsh ze actief openbaar maakte. Ook Marsh maakte fouten, zoals het verkeerd plaatsen van een schedel op een dinosaurus.

Tegen het einde van de jaren 1880 verschoof de publieke aandacht naar andere onderwerpen. Marsh kreeg een invloedrijke positie binnen de overheid, terwijl Cope financieel in moeilijkheden raakte. Hij probeerde inkomsten te genereren via investeringen en bleef fossielen zoeken onder zware omstandigheden.

In 1884 probeerde Cope via politieke en journalistieke kanalen Marsh in diskrediet te brengen. Dit leidde tot publieke schandalen in de pers, waarbij beide wetenschappers elkaar beschuldigden van fraude en wanbeheer. Hoewel geen officiële sancties volgden, beschadigde het conflict hun reputaties verder.

In 1892 verloor Marsh zijn overheidsfinanciering en moest hij aftreden. Tegelijk verbeterde Cope’s positie tijdelijk, maar ook zijn situatie verslechterde later opnieuw.

Einde van de rivaliteit

De rivaliteit duurde voort tot Cope’s dood in 1897. Tegen die tijd waren beide mannen financieel uitgeput. Cope leed aan ziekte en moest zijn bezittingen verkopen, terwijl Marsh zijn huis moest verpanden.

In een laatste poging om zijn superioriteit te bewijzen, schonk Cope zijn schedel aan de wetenschap, zodat zijn hersenen gemeten konden worden. Hij hoopte dat deze groter zouden zijn dan die van Marsh. Marsh accepteerde de uitdaging nooit. Cope’s schedel wordt nog steeds bewaard aan de University of Pennsylvania, al bestaat er discussie over de authenticiteit ervan.

Deze intense rivaliteit, hoewel destructief op persoonlijk vlak, leverde een enorme bijdrage aan de paleontologie en legde de basis voor veel van onze huidige kennis over dinosauriërs.

Back To Top